آموزش وردپرس

انفجار در دفتر نخست‌وزیری جمهوری اسلامی ایران، روز مبارزه با تروریسم

انفجار در دفتر نخست‌وزیری جمهوری اسلامی ایران، روز مبارزه با تروریسم

انفجار دفتر نخست وزیری توسط منافقین و شهادت مظلومانه “رجایی” و “باهنر” (۱۳۶۰ ش)
پس از عزل بنی صدر از ریاست جمهوری، دشمنان انقلاب، با از میان بردن مسؤولین نظام قصد براندازی حکومت اسلامی را در سر می‌پروراندند. در این راستا، فاجعه هفتم تیر سال ۶۰ و شهادت آیت‌اللَّه بهشتی و ۷۲ تن از یاران انقلاب، ثمره تصمیم شیطانی استکبار جهانی و دشمنان جمهوری اسلامی بود. پس از آن، گرچه عکس العمل سریع، قاطع و انقلابی حضرت امام خمینی(ره)، هرگونه ابتکار عمل را از دشمنان سلب نمود ولی کار به زعم دشمنان هنوز به اتمام نرسیده بود و طرح نابودی مسوولان طراز اول مملکت، در رأس فعالیت آنها قرار داشت.

بدین ترتیب واقعه هشتم شهریور همان سال به وقوع پیوست و رییس جمهور محبوب، محمد علی رجایی و نخست وزیر متفکر و دانشمندش، حجت الاسلام دکتر محمد جواد باهنر در انفجار دفتر نخست وزیری به درجه رفیع شهادت نائل آمدند. شهید رجایی پس از پیروزی انقلاب، مسؤولیت وزارت آموزش و پرورش را به عهده گرفت و به دنبال تمایل مجلس، در مردادماه ۱۳۵۹، به عنوان اولین نخست وزیر جمهوری اسلامی ایران به مجلس معرفی و برگزیده شد.

امضای معاهده ننگین تقسیم ایران بین روسیه و انگلیس در عهد “محمد علی شاه قاجار” (۱۲۸۶ ش)
روسیه و انگلستان از سال‌ها قبل رقابت شدیدی بر سر منافع خود در ایران داشتند. هر امتیازی که یکی از این دو کشور به دست می‌آورد، دیگری سعی می‌کرد، مشابه آن را تحصیل کند. پس از انقلاب مشروطه، ناگهان بین روسیه و انگلیس توافقی حاصل می‌شود که به موجب آن، ایران به مناطق نفوذ تقسیم می‌شود. بر اساس قرارداد تقسیم ایران، منطقه مرکزی کشور، بی‌طرف اعلام شد. مناطق شمال و قسمتی از غرب ایران، تحت کنترل روسیه قرار گرفت و نواحی جنوبی نیز به منطقه نفوذ انگلیس تبدیل گردید. این قرارداد در حالی امضا شد که حکومت ایران به علت بی‌کفایتی شاهان قاجار، به قدری تضعیف شده بود که روسیه و انگلیس برای انقعاد این قرارداد، حتی با دولت ایران نیز مشورت نکردند. این پیمان که به قرارداد ۱۹۰۷ مشهور شد خشم مردم ایران را برانگیخت و مجلس شورای ملی نیز با آن مخالفت کرد. علی‌رغم امتناع مجلس از تصویب این قرارداد، نیروهای روس و انگلیس، تا پس از انقلاب کمونیستی در شوروی، از ایران خارج نشدند.

قتل “میرزا علی‌اصغر خان اتابک اعظم” صدراعظم منفور و مستبد دوران مشروطیت (۱۲۸۶ ش)
اتابک در دوران حکومت خود، همواره مورد هجمه جراید و انجمن‌ها بود و از طرف آنان شایع شد که او مخالف مشروطه است. او همچنین طرفدار شدید روسیه بود و از آن دولت دفاع می‌کرد. او دشمن آزادی و آزادی خواهان بود و جز حفظ مقام خود، به چیزی نمی‌اندیشید و لذا منفور مردمان بود. اتابک در ۲۴ سالگی وارث ۲۴ منصب درباری (و به گفته دیگری ۳۴ منصب درباری و دولتی بوده) و در ۲۸ سالگی شخص دوم مملکت به شمار می‌آمد. وی امضاکننده قرارداد امتیاز تنباکو با انگلستان بود که به نهضت تنباکو و ضرر فراوان به اقتصاد ایران انجامید.
وی حدود ربع قرن در رأس هیئت حاکمه ایران قرار داشت و چون مخالف ترقی بود، لذا هیچ کار قابل توجهی برای مردم و کشور نکرد. با دسیسه‌های او بود که سید جمال الدین اسدآبادی به دستور ناصرالدین شاه به طرزی اهانت‌آمیز از ایران اخراج شد. سرانجام، اتابک اعظم پس از چهار ماه صدارت، به هنگام خروج از مجلس شورای ملی توسط یکی از مشروطه‌طلبان به نام عباس آقا تبریزی و به تحریک سید حسن تقی زاده، به قتل رسید.

رحلت آیت اللَّه “جلال طاهر شمس گلپایگانی” عضو مجلس خبرگان رهبری (۱۳۷۴ ش)
آیت‌اللَّه جلال طاهرشمس گلپایگانی در سال ۱۳۰۶ شمسی در روستای گوگد از توابع گلپایگان دیده به جهان گشود. وی در سال ۱۳۲۴ برای ادامه تحصیل، راهی قم گردید و از محضر درس آیات عظام: سید حسین بروجردی، سید محمد حجت کوه کمره‌ای، محمدعلی اراکی، سید محمدرضا گلپایگانی، علامه طباطبایی و امام خمینی(ره) کسب فیض نمود و به درجه اجتهاد رسید. با شروع انقلاب اسلامی، او نیز همراه با دیگر مدرّسان حوزه در تشکیل جامعه مدرسین حوزه علمیه قم تلاش نمود و امضایش همواره در بحبوحه انقلاب، در ذیل پیام‌ها و اعلامیه‌های جامعه مدرسین، دیده می‌شد. آیت‌اللَّه طاهر شمس گلپایگانی پس از پیروزی انقلاب، به عضویت در شورای مدیریت حوزه علمیه قم و مجلس خبرگان رهبری از استان مرکزی درآمد و به خدمت در این سنگرها پرداخت. آیت‌اللَّه طاهرشمس سرانجام در چنین روزی مطابق با سوم ربیع الثانی ۱۴۱۶ ق در ۶۸ سالگی در سانحه تصادف به لقاءاللَّه رسید و در حرم مطهر حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد.

ارتحال عالم و عارف ربانی آیت اللَّه “شیخ حسنعلی نخودکی اصفهانی” (۱۳۲۱ ش)
آیت‌اللَّه شیخ حسنعلی اصفهانی معروف به نخودکی در حدود سال ۱۲۴۰ ش در اصفهان دیده به جهان گشود. وی تحصیلات مقدماتی را در اصفهان‌فراگرفت و سپس به نجف اشرف عزیمت نمود و در محضر بزرگانی چون سیدمحمد فشارکی، سید مرتضی کشمیری و ملااسماعیل قره‌باغی شاگردی نمود. آیت‌اللَّه نخودکی اصفهانی پس از مراجعت از نجف اشرف، در مشهد مقدس اقامت گزید و از محضر فرزانگان این دیار نیز بهره‌مند گشت.

او علاوه برتدریس و تحقیق و عبادت بسیار، به مستمندان و نیازمندان توجه ویژه‌ای داشت. آیت‌اللَّه نخودکی اصفهانی، بیشتر ایام عمر را در ریاضت‌های طاقت‌فرسا سپری کرد. وی دارای مقامات و کرامات بسیار بود که شرح جزئی از کرامات و کارهای خارق‌العاده وی در کتابی تحت عنوان نشان از بی‌نشان‌ها توسط فرزندش گردآوری و منتشر گردید. آیت‌اللَّه نخودکی سرانجام در هشتم شهریور ۱۳۲۱ ش برابر با ۱۷ شعبان ۱۳۶۱ قمری وفات یافت و در جنب ایوان عباسی (مقابل صحن ایوان طلا) در حرم حضرت رضا(ع) مدفون گردید.

روز مبارزه با تروریسم
پدیده تروریسم، موضوعی است که برای ما ایرانیان که از قربانیان آن هستیم، آشناست. آمریکایی ها به مدت دو دهه، سازمان تروریستی منافقین را زیر چتر حمایت مالی، سیاسی و تبلیغی خود درآوردند و همه گونه امکانات در اختیارشان قرار دادند و از جنایات تروریستی آنان بر ضد مردم یا مسئولان نظام جمهوری اسلامی حمایت کردند. این گروهک شیطان صفت با شیوه قهرآمیز و ترورهای فراوان، درصدد حذف فیزیکی عناصر کار آمد و طراحان نظام بر آمد تا با ایجاد خلأهای جدی در ارکان حساس کشور، ضربه ای اساسی به جمهوی اسلامی ایران وارد آورد. ترور شهدای محراب، شهدای هفتم تیر و شهدای هشتم شهریور، برخی از مهم ترین این ترورها به شمار می آید. در این راستا، هشتم شهریور، سالروز شهادت مظلومانه شهیدان باهنر و رجایی، «روز مبارزه با تروریسم» نام گذاری شده است.

تولد “کسایی مروزی” شاعر معروف ایرانی(۳۴۱ ق)
دوران زندگی ابواسحاق کسایی مروزی، شاعر شیعی مذهب معروف ایرانی، مقارن با اواخر عهد سامانی و اوایل دورهٔ غزنوی در ایران بود. او در آغاز، شاعری مدیحه سرا بود، اما پس از چندی در پی دگرگونی روحی که موجب تحول فکری و عقیدتی او شد، زهد و عبادت پیشه کرد و تنها به مدح پیامبر اسلام وخاندان ایشان و وعظ پرداخت. کسایی در ابداع مضامین، بیان معانی و توصیف و تشبیه، قدرت بسیار داشت. او موعظه و حکمت رادر شعر فارسی به کمال رسانید.

رأی مثبت مردم “تیمور شرقی” برای استقلال از اندونزی (۱۹۹۹م)
جزیره تیمور شرقی به همراه سایر جزایر اندونزی در سال ۱۵۱۱م به اشغال پرتغال درآمد. اما پس از آن که در اواسط قرن نوزدهم، هُلند بر اندونزی مسلط شد، پرتغال به اشغال تیمور شرقی ادامه داد تا آن که در این سال، ارتش اندونزی، جای‌گزین نیروهای پرتغالی شد و این منطقه به حاکمیت اندونزی درآمد. در پی سقوط ژنرال سوهارتو در سال ۱۹۹۸ و بحران سیاسی در اندونزی، جنبش استقلال‌طلبی در تیمورشرقی شدت یافت و با حمایت سازمان ملل و دولت‌های غربی، این سرزمین طی یک همه پرسی به استقلال رای دادند. در این همه‌پرسی که در ۳۰ اوت ۱۹۹۹ و با توصیه و نظارت سازمان ملل برگزار گردید، بیش از ۷۸ درصد مردم تیمور شرقی به جدایی از اندونزی و استقلال، رأی دادند. این مسئله، ۳ سال بعد عملی شد.

تهیه اولین مداد جهان توسط “نیکولا کِنْتِه” مخترع آلمانی (۱۷۹۰م)
در ۳۰ اوت ۱۷۹۰م نیکولا کِنتِه برای سهولت در نوشتن از نوعی زغال نرم به نام گرافیت استفاده کرد و برای جلوگیری از آلودگی دست به هنگام نوشتن، گرافیت را میانِ دو قطعه چوب قرار داد. بدین ترتیب مداد اختراع شد. امروزه یکی از انواع مداد که در نقاشی مورد استفاده قرار می‌گیرد به نام این مخترع، به مداد کِنته معروف است.

روز ملی و استقلال “آذربایجان” از اتحاد جماهیر شوروی سابق (۱۹۹۱ م)
سرزمین آذربایجان در زمان‌های گذشته در تصرف ایران بود تا این‌که پس از شکست ایران در نبردهای توسعه‌طلبانه روسیه در زمان فتحعلی‌شاه قاجار و به‌موجب عهدنامه گلستان، به روسیه ضمیمه شد. در پی وقوع انقلاب روسیه، این کشور پس از مدتی که از اعلام استقلال آن گذشته بود، به یکی از جمهوری‌های شوروی تبدیل گشت. در اواخر دهه ۱۹۸۰م، فعالیت‌های استقلال‌طلبانه در این جمهوری و نیز منطقه ارمنی‌نشین قره‌باغ شدت یافت. جمهوری آذربایجان در سی‌ام اوت سال ۱۹۹۱ میلادی در شرایطی استقلال خود را رسماً اعلام کرد که با همسایه خود، ارمنستان بر سر منطقه قره‌باغ به‌شدت اختلاف و درگیری داشت که هنوز نیز ادامه دارد.  آذربایجان دارای دو روز ملی می‌باشد یکی ۲۸ مه، روز اعلام جمهوری در آذربایجان و دیگری ۳۰ اوت، روز استقلال آن که روزهای ملی آذربایجان نام گرفته‌اند.

درگذشت “ناجی العلی” طراح و کاریکاتوریست معروف فلسطینی (۱۹۸۷م)
ناجی العُلی هنرمند فلسطینی در سال ۱۹۳۷م در فلسطین به دنیا آمد ولی بر اثر خشونت و اشغال‌گری صهیونیست‌ها، در کودکی به همراه خانواده‌اش مجبور به اقامت در اردوگاهی در جنوب لبنان گردید. وی که با درد و رنج فلسطینی‌ها و جنایات صهیونیست‌ها از نزدیک آشنا بود، بر اساس گرایش و ذوق هنری خود، به طراحی و کاریکاتور روی آورد و با کاریکاتورهای خود، ضمن آگاه ساختن افکار عمومی، رژیم صهیونیستی را رسوا و افشا می‌کرد.

سرانجام تروریست‌های موساد ناجی العُلی را هنگام عزیمت به دفتر کارش در لندن در ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۷م مورد هدف قرار دادند که سرانجام پس از ۳۸ روز بیهوشی، در روز ۳۰ اوت ۱۹۸۷م در ۵۰ سالگی درگذشت. اتحادیه بین‌المللی ناشران، جهت ارج‌نهادن به هنر سیاسی ناجی‌العُلی، شش ماه پس از مرگ این هنرمندِ مبارز فلسطینی، جایزه قلمِ طلاییِ آزادی را به وی اهدا کرد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *